RECENSIE – VULTURES

KENSINGTON – VULTURES
by Pierre Oitmann

Als je de hiërarchie van Afrikaanse roofdieren aftekent tegen de inventiviteit van bandjes, dan is Editors een groep hongerige leeuwen, White Lies een kudde gretige hyena’s en Kensington een afwachtende zwerm gieren.

http://www.nu.nl/cd-recensies/2808183/kensington–vultures-.html

vultures album cover

De Nederlandse band Kensington timmert al jaren aan de weg, met bescheiden resultaat. Het doorzettingsvermogen van de band alsmede een reeks goed verzorgde liveshows zorgden ervoor dat Kensington in 2010 zijn debuutalbum Borders uitbracht, opgenomen in de studio van de toetsenist van Kaiser Chiefs.

Het tweede album Vultures werd geproduceerd door de band zelf, samen met Niels Zuiderhoek (Alain Clark, Loïs Lane, Birgit). Zuiderhoek werkte ook al mee op het debuut, dat beslist overtuigend en veelbelovend was. Ook de opvolger mag er zijn, al bewandelt Kensington hier enkel platgetreden paden.
Zo zijn er duidelijk sporen te ontdekken van bands als Kings Of Leon, Editors, The Wombats, Coldplay, Interpol, Vampire Weekend, White Lies en Franz Ferdinand, hoewel Kensington ook enige mate van muzikaal verwantschap vertoont aan Nederlandse collega’s als Destine, Handsome Poets en Go Back To The Zoo.

Ontegenzeggelijk
Dat de heren van Kensington ontegenzeggelijk in staat zijn pakkende popnummers te schrijven blijkt wel uit prettige liedjes als Go Down, Send Me Away, Ride, No Way Out en Call My Name. Toch bekruipt je bij ieder nummer het idee dat je een gitaarriff, zanglijn, drumritme of pianomotief al talloze keren eerder hebt gehoord.
En dat is waarschijnlijk ook zo. De sterke productie geeft de liedjes een zekere mate van importantie, maar kan niet volledig verhullen dat de liedjes hier voornamelijk goed afgekeken zijn van wat internationaal succesvolle bands jaren geleden al deden. Als een groep aasgieren cirkelt Kensington om een reeds kaalgeplukt karkas.

Beoordeling: 2.5/5