RECENSIE – VULTURES

KENSINGTON – VULTURES
by Tim Veerwater
OOR May 2012 Issue

oor vultures review

Laten we beginnen met wat namedropping, hebben we dat gehad. Vultures werd opgenomen in Berlijn, gemixt in Londen door Cenzo Townsend (U2, Snow Patrol, Editors) en gemasterd in New York door Steve Fallone (The Strokes, TV On The Radio). Of die grote namen en wereldsteden ook wat hebben opgeleverd? Jazeker, Vultures is zeker twee klassen beter dan debuut Borders, dat ook al geen vervelend album was. Kensington klinkt groots, internationaal, soms zelfs bombastisch, maar verliest tegelijkertijd het ‘liedje’ nooit uit het oog. Een enorme hoeveelheid ideeën verpakt in keurige popliedjes van rond de drie minuten. Leunde de band in het verleden nog wel eens op twee gedachten – die van Brits georiënteerde indieband en Amerikaans klinkende emopopgroep – aan Vultures klinkt alles Brits.
Tegelijkertijd kleeft er iets mysterieus aan dit album. Of het de bezwerende stem van zanger Eloi Youssef is, de opnieuw prettige meerstemmige refreintjes of de felle, hoekig gitaarlijntjes, de vinger is wat moeilijk op de zere plek te leggen.

Neem Ride: zelden was het woord ‘bezwerend’ zo van toepassing op een liedje. De opbouw, de koortjes, de onrustige drums. Net zo makkelijk schudden de vier er vervolgens een swingend nummer als Don’t Look Back uit. Op zijn best is de band in liedjes die beide kenmerken hebben, zoals het werkelijk prachtige Call My Name en Ghosts. En het mooie is: Kensington heeft iets eigens. Want ondanks dat de invloeden talrijk zijn (noem alle Britpopbands maar op), is het de Utrechters gelukt om anders te klinken. Behalve in It Doesn’t Have To Hurt dan, daar wordt het ineens wel erg Editors-achtig. Het is het enige mindere nummer op een plaat die verder zowel in een intieme setting als op een festival tot zijn recht kan komen. Je ziet de springende weides gewoon voor je bij We Are The Young. Beste Nederlandse plaat van het jaar. Tot nu toe, zeggen we er dan voor de zekerheid bij.
TIM VEERWATER