RECENSIE – VULTURES

KENSINGTON – VULTURES
by Roel

stijl: indierock/pop
wat: cd
label/eigen beheer: Universal

http://www.musicfrom.nl/magazine/recensies/39559/kensington-vultures.html#.T9um-NtXv9J

vultures album cover
Kensington toont zich opnieuw ambitieus en dat is een goede zaak. Voor de voorganger ‘Borders’ werkte de groep al met James Kenosha en John Davis en ook deze keer was de band niet te benauwd om met bekende namen uit (en in) het buitenland te werken. ‘Vultures’ is opgenomen in Berlijn, gemixt in Londen door Cenzo Townshend (o.a. U2, Snow Patrol, Editors, Bloc Party) en gemastered in New York door Steve Fallone (o.a. The Strokes, TV On The Radio, Sleigh Bells).

Wat meteen opvalt is het meer donkere geluid op ‘Vultures’. ‘Borders’ had op veel nummers een “licht, springerig” geluid, op deze tweede langspeler lijkt het palet wat meer rock dan pop. Dat wil niet zeggen dat er qua muziek veel veranderd is, want Kensington doet in feite nog hetzelfde als op het langspeeldebuut, maar de mix en mastering geven het album een wat ander karakter. Het is moeilijk de vinger er precies achter te krijgen, nog steeds zijn er de kenmerkende meerstemmige vocalen en de al even zo meerstemmige gitaarpartijen, is de opbouw van de composities niet noemenswaardig gewijzigd en zijn de verschillen niet opzienbarend, maar toch klinkt ‘Vultures’ net een tikkeltje meer , uhh, indie. Misschien is het simpelweg een kwestie van een net wat stevigere ondergrond omdat drums en bas wat beter gefundeerd in de mix liggen.

De ietwat gewijzigde sound zorgt er wel voor dat deze tweede net iets meer tijd nodig heeft. Eerlijk is eerlijk, aanvankelijk viel het zelfs een beetje tegen. Leken we dat “licht, springerige” duidelijk te missen. Leken het aantal momenten waarop je verbaasd kennis nam van de opvallende refreinen, koortjes en gitaarpartijen duidelijk in de minderheid ten opzichte van de eerste kennismaking met het debuut. Het blijkt echter maar schijn, want eenmaal een beetje gewend aan de tweede langspeler van dit Utrechtse gezelschap zijn de verslavend lekkere elementen weer in overvloed aanwezig. Het zorgt er voor dat je bepaald niet snel genoeg krijgt van het gebodene. De repeatknop brengt zijn geld wel op in de fase dat de langspeler “gaat wortelen”.

Uiteindelijk toont ‘Vultures’ een minimaal net zo’n indrukwekkend gezicht als ‘Borders’. Wederom dus die indrukwekkende zanglijnen en refreintjes, die klinken alsof ze uit de losse pols komen en datzelfde geldt ook voor de instrumentvaardigheden van de vier muzikanten. Een pluspunt is verder het gegeven dat de groep het tempo wat vaker durft terug te dringen. Met als meest in het oor springende voorbeeld het afsluitende ‘Good Life’, maar ook ‘Ghosts’ biedt een fijn, bijna folky (Mumford And Sons), rustmoment. Het maakt deze tweede proeve van bekwaamheid nog net iets gevarieerder dan de voorganger.

Bij ‘Borders’ spraken we de hoop uit dat de band een stap zou maken in de Nederlandse scene, dat lijkt gebeurd, getuige ook de tour in het najaar die alle prominente zalen aandoet. Met dit indrukwekkende album moet ook een volgende stap in het buitenland mogelijk zijn. Want ‘Vultures’ doet helemaal niet onder voor recent werk van de eerder genoemde voorbeelden als Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys. Go Kensington Go!

aantal tracks: 11
speelduur: 37:37 minuten