RECENSIE ZIGGO DOME – AD

Kensington serveert visueel spektakel in Ziggo Dome
RECENSIE Kensington speelde vanavond het eerste van vijf uitverkochte concerten in de Ziggo Dome. Nederlands populairste – én meest gehate -rockband stelde geen van zijn fans teleur met show vol visueel spektakel.

by Stefan Raatgever

***
Ze lijden zonder meer aan alle verschijnselen van het Kane-syndroom. Die formatie was tijden lang Nederlands populairste en meest gehate band tegelijk. Ook de vier mannen van Kensington combineren het uitverkopen van grote zalen moeiteloos met het verzamelen van hatelijke commentaren.

Vanavond gingen die twee uitersten weer zij aan zij in de Amsterdamse Ziggo Dome. Daar speelde het Utrechtse viertal het eerste van vijf uitverkochte concerten. 85.000 mensen komen deze week luisteren. Uniek voor een Nederlandse rockband, die en passant aankondigde volgend jaar in de Amsterdam Arena te spelen.

Het is niet moeilijk de aantrekkingskracht van de vier te duiden. Hun rocksongs zijn episch en pakkend tegelijk. Meeslepend en melodieus bovendien. De vier vormen daarbij een fraai podiumbeeld: zanger Eloi Youssef met die mysterieuze blik onder zijn cap, daarachter Niles Vandenberg die met ontbloot bovenlijf zijn drums afranselt. Op de flanken Jan Haker als stoïcijnse bassist en energiebom Casper Starreveld voor de opzwepende communicatie met het publiek.

Maar ook de volgestroomde loopgraven van de critici zijn te verklaren. Kensington kiest vrijwel permanent voor het grote gebaar, verwart bombast soms met brille en draait de galm op de microfoons vaak tot het hoogste standje open. En – al zullen de felste critici dat vermoedelijk niet snel toegeven – al dat succes roept ook afgunst op.

Memorabel
Langs die lijnen voltrok zich ook de ouverture van Kensingtons recordserie. De band zette vuurwerk, vlammenwerpers en een imponerende vliegende lichtconstructie in om de avond memorabel te maken. Het moet gezegd: qua visueel spektakel deed Kensington nauwelijks onder voor de grote internationale acts die wekelijks langs de Ziggo Dome trekken.

Qua songmateriaal is er ontegenzeggelijk ruimte voor verbetering. De groep bezit met Do I Ever, Streets en War enkele fijne rock anthems, waarop het lekker meespringen en -galmen is. Maar toch mist de band simpelweg een extra paar fijnzinnige rustpunten à la de knappe ballad Sorry. En wie Youssef die song zo overdonderend hoort zingen, vraagt zich ook af waarom hij op andere nummers toch al die vreemde effecten op zijn vocalen laat mixen. Met een beetje echo is niets mis, maar met de stemvervormer doet hij zichzelf te kort.

Eén ding staat na vanavond buiten kijf: Kensington is een buitengewoon vaardige podiumband geworden. Eentje die de stappen van groot, via groter naar grootst schijnbaar achteloos neemt. En eentje die zijn vele fans – ook die op de achterste rijen – moeiteloos de avond bezorgde waarop ze hoopten bovendien.

Gezien: 22 november, Ziggo Dome, Amsterdam

https://www.ad.nl/show/kensington-serveert-visueel-spektakel-in-ziggo-dome~af1b2633/