RECENSIE ZIGGO DOME – PAROOL

Kensington stort zich in het moeras der clichés (**)
Concertrecensie Het uitverkochte optreden van Kensington woensdag in de Ziggodome hing aan elkaar van clichés. Het was van een onverschrokkenheid waar menig kamikazepiloot nog een puntje aan kan zuigen.

By Hans van Lissum

Over Kensington is al veel gezegd en geschreven, en het grootste deel daarvan komt uiteindelijk altijd op hetzelfde neer.

Critici halen over het algemeen hun neus op voor de risicoloze formulerock van de Utrechtse band, terwijl fans massaal meebrullen met de anthemische refreinen die precies daarvoor ontworpen zijn.

Daar is goedbeschouwd niets mis mee. Maar hoe een band als deze het voor elkaar krijgt om een verbijsterende vijf (!) avonden achter elkaar in een uitverkocht Ziggo Dome te staan (plus volgend jaar zelfs een optreden in de Arena), dat schudt je toch even door elkaar: hoe valt die uitzinnige populariteit in hemelsnaam te verklaren?

Artistieke ontwikkeling
Tijdens het eerste van de vijf optredens houdt het antwoord op die vraag zich angstvallig schuil.

Het is een optreden dat vrijwel identiek is aan, bijvoorbeeld, één van de drie eveneens uitverkochte shows in de Ziggo in 2015: een teken dat artistieke ontwikkeling ergens ver onderaan het prioriteitenlijstje van de band bungelt.

Nogmaals: dat is ook niet iedereen gegeven, en je zou goedmoedig kunnen concluderen dat ieder band zijn eigen doel dient op deze aarde.

Maar godsallemachtig, de manier waarop Kensington zich in het moeras der clichés durft te storten, is van een onverschrokkenheid waar menig kamikazepiloot nog een puntje aan kan zuigen.

Dat wil niet zeggen dat het in de basis allemaal niet goed is gedaan. Het indrukwekkendst is, lullig genoeg, het decor: tegen de achtergrond een imposant videoscherm met spectaculaire visuals (regenstormen, abstract futurisme), en daarboven een steeds van kleur verschietende, bewegende lichtkooi.

Daardoor lijken brave liedjes als Bridges aanvankelijk best nog wat, met die gladgesteven gitaarmuren, donderende drums en het groots opgezette refrein. Het is een nummer waar de juf op de rockacademie een tien met een griffel voor zou geven.

Platgetreden pad
Het vervelende is alleen dat al snel blijkt dat Kensington simpelweg niet van dat platgetreden pad af kan wijken.

Als je erop gaat letten schrijven ze steeds onbeschaamd hetzelfde liedje, soms met een wat schuifelender tempo (Done With It), soms met een mooi teder intro (Control), maar verder frustrerend eenvormig en saai. Tegen de tijd dat hit Riddles wordt ingezet ben je murw gebeukt door al die creatieve armoede.

Zelf doen ze ook niet veel om de sjeu erin te krijgen. Er is het obligate smartphone-zaklampmomentje (tijdens het nummer Little Light, natuurlijk), er zijn vlammen die omhoogspuiten, en serpentineslingers knallen feestelijk bedoeld uit het plafond.

‘Hebben we er nog een beetje zin in?’, roept Youssef -van alles dat je tegen je publiek kunt zeggen- op een gegeven moment in de microfoon. Het antwoord daarop liet zich tegen het einde eenvoudig raden.

https://www.parool.nl/stadsgids/kensington-stort-zich-in-het-moeras-der-cliches~a4541070/