RECENSIE ZIGGO DOME – VOLKSKRANT

Kensington in de Ziggo lijkt soms wel The Lion King – en daar moet je tegen kunnen
Vijf dagen Ziggo Dome, 85.000 tickets en Kensington speelt beter dan ooit

RECENSIE Twee jaar na de onmachtige vuurdoop van 2015 in de Ziggo Dome staat Kensington opnieuw in de Ziggo. Ook nu is er van alles op aan te merken, maar ook: Kensington speelde beter dan ooit.

By Menno Pot

***
Wandelend richting Ziggo Dome is er geen ontkomen aan de billboards: ’14 juli 2018, Kensington, Amsterdam Arena’. Niet te bevatten eigenlijk: een Nederlandse gitaarband, zó groot.

Enfin, dat is pas in juli. In februari en maart is er nog een clubtournee (acht optredens; uitverkocht) en nu eerst een Ziggo Dome-reeks: vijf dagen op rij in de grootste popzaal van het land, alles uitverkocht, 85.000 tickets. De AFAS Live? Voor bijna alle Nederlandse bands is het een megazaal; Kensington had hem dezer dagen zestien keer kunnen vullen.

ONMACHTIGE VUURDOOP
Even terug naar november 2015, twee jaar geleden: Kensingtons eerste bezoek aan de Ziggo Dome. Stijf van de zenuwen stonden ze. De band verdwaalde in het enorme klankpaleis. Het geluid was lelijk, de videoschermen liepen een volle tel achter op de werkelijkheid, het vuurwerk sloeg dood. Een kleine ramp, al bij al.

Maar Kensington leert snel, nog sneller dan dat hun populariteit stijgt. Twee jaar na die onmachtige vuurdoop weet je vanaf het eerste liedje (All Before You, van het jongste album Control) dat we vanavond een ander Kensington te zien gaan krijgen. De gitaren klinken perfect, Eloi Youssef is een veel betere zanger geworden, zijn vocalen liggen comfortabel bovenop in de mix en Niles Vandenberg is geen drummertje meer, maar een wegbereider die met zelfverzekerde, bijna paukachtige klappen zijn band voorwaarts stuwt.

Kensington is groot geworden. Hecht. Krachtig. De voormalige schoolband heeft een natuurlijke stage presence ontwikkeld, al zijn de blikvangers Eloi Youssef en Casper Starreveld nog steeds jongens die liever naar beneden of opzij kijken dan in de ogen van de aanbidders. Het is een mooie vriendengroep, Kensington. Uit goed hout gesneden. Keihard gewerkt. Je gunt het ze allemaal.

Meeklappen, meezingen, armzwaaien, telefoontjes omhoog? In het verleden begon Kensington er soms na één liedje al mee en dat was weleens vermoeiend. Nu zijn er beheersing, een uitgekiende setopbouw en een werkelijk uitstekende start met Rely On en wat later Bridges, songs van een volwassen band.

POMPEUS
Er valt nog van alles op aan te merken, overigens. Ja, het is erg pompeus. Ja, de eenvormigheid ligt op de loer, er is weinig afwisseling in sfeer en aan het eind van de avond realiseer je je dat je Eloi Youssef eigenlijk maar op één manier hebt horen zingen.

Vooral in de wat oudere composities beklimt Kensington wel heel vaak dezelfde trap naar een stadionjubelrefrein. Het lijkt soms The Lion King wel en daar moet je tegen kunnen. Tijdens Sorry zou je ze even je advies willen sms’en: jongens, dit wordt écht te geëxalteerd, de confetti en het vuurwerk moeten nog komen, oppassen nu.

Het zijn oude vaststellingen. Dit zijn de nieuwe: Kensington speelde beter dan ooit, klonk als een klok, werkte gedegen naar de oudere meezinghits toe (War, Streets) en slaagde nu wél voor het examen ‘overeind blijven in de Ziggo Dome’.

Sterker: die Arena, dat gaat ze ook lukken.

https://www.volkskrant.nl/muziek/kensington-in-de-ziggo-lijkt-soms-wel-the-lion-king-en-daar-moet-je-tegen-kunnen~a4541100/