NUMMER VOOR NUMMER – BORDERS

KENSINGTON LEGT DE LAT HOOG

Elke week hebben we een nieuwe Artiest van de Week op MusicFromNL en deze week is dat Kensington. Zoals je weet hoort daar deze Nummer voor Nummer-bijdrage bij en natuurlijk ook een actie, waarbij je een gesigneerd exemplaar van het album ‘Borders’ kunt bemachtigen.

borders album cover
De band werd in 2008 al getipt door kenners, zo ook in onze lijstjes. Maar het duurde even voordat Kensington haar debuut daadwerkelijk met de wereld wilde delen. Je eerste plaat laten produceren en masteren door grote namen, dan moet je een goeie pot geld neer leggen en tijd vinden want die mannen zullen het druk genoeg hebben. Buiten dat heeft onze recensent nog een punt dat het songmateriaal naast de productionele gouden griffel wel een voldoende moet hebben…

… en volgens die recensent zit dat wel snor en hij zong vrolijk mee: “Kort en goed, de liedjes van het Utrechtse gezelschap zijn verslavend lekker. Al na twee/drie keer draaien zitten de songs in je hoofd en gaan ze vervolgens alleen maar groeien! Binnen no-time kun je de refreintjes meezingen en ontdek je bij elke draaibeurt weer nieuwe elementen.”

MusicFromNL wil graag wat meer weten van het debuut en nodigde Kensington uit voor Artiest van de Week. Hieronder vind je de uitleg van Casper bij de 12 nummers van de cd.

All That I Know
Het allereerste nummer wat we schreven na de ‘Youth’ ep. De song stond meteen, is sindsdien amper veranderd en was eigenlijk altijd al de gedoodverfde albumopener. Wat grappig is, is dat de song voor Eloi een hele andere betekenis heeft dan voor mij. We schrijven vaak teksten samen, het refrein voor deze song hebben we bijvoorbeeld samen geschreven, maar Eloi heeft de coupletten geschreven, met Amsterdam in gedachten, als stad die je opeet en weer uitspuugt, mensen voorgoed verandert, uit eigen ervaringen met mensen om ‘m heen. Voor mij gaat het meer over religie en mensen een mooi waanbeeld voorhouden om controle over massa’s te behouden. En misschien is er voor iedereen wel een ander thema in te herkennen, dat zou tof zijn.

When It All Falls Down
Het allerlaatste nummer wat we schreven én opnamen. We waren al terug uit Leeds, met 11 nummers op zak, maar toen we dit nummer maakten, waren we er meteen van overtuigd dat ‘ie ook absoluut op de plaat moest komen, het is een beetje “de grote song die de plaat nog nodig had”, de ontbrekende schakel. Het is trouwens een van de weinige songs die op de piano is geschreven, tevens de enige song op het album met een piano erin. Hopelijk komt er ooit een ‘November Rain’-achtige video met helikopter fly-by shots voor. De track verdient het.

I Was Too Scared
Was eigenlijk tot net voor het masteren altijd bedoeld als albumafsluiter, maar dit nummer is zo’n favoriet binnen de band, dat we ‘m veel eerder op het album wilden hebben, de drive van deze track zit ‘m vooral in de baslijn, gecombineerd met het drumpatroon, dat Niles ooit verzon voor een bridge van een ander nummer, maar zo vet was dat we er een compleet nieuw nummer op hebben gebaseerd. Ook tekstueel zijn Eloi en ik hier heel trots op, en live spelen we ‘m graag wel als laatste, vanwege het epische slotstuk.

The Heart Of It
Dit nummer hebben we voor een groot deel in een huisje in de Ardennen geschreven, tijdens een weekend in april, twee maanden voordat we naar Leeds vertrokken. Het begon met een hoekige synth baslijn, die nu door Jan op z’n basgitaar met een delaypedaal wordt gespeeld, je hoort dat goed tussen 0:11 en 0:23, echt een van de vetste sounds op het album. De bridge hebben we trouwens pas in de studio in Engeland geschreven, letterlijk binnen 10 minuten. Soms als iets klopt, dan ben je er heel snel mee klaar. Dit klopte. Het nummer gaat over heimwee, iets wat we, ironisch genoeg, totaal niet hadden in Engeland. We zijn graag zo ver weg mogelijk van huis…

Youth
De eerste single, op dit moment dé radiotrack voor ons. Stond al op onze ‘Youth’ (jawel!) ep, gewoon een goed liedje met een kop en een staart, ontstaan uit een bandjam lang in ons oefenhok in Noordwijk. Live nog steeds een van onze favorieten, de track heeft een hele natuurlijke drive, heerlijk om te spelen. Sinds kort is de video van deze track uit, die kan je hieronder zien. De video hebben we in een verlaten pretpark in Belgie opgenomen, met Poodles On Speed, een heel tof team uit Gent. Tijdens een verschrikkelijk hete dag hebben we misschien wel 40 “bandperfomance” takes van het nummer gedaan, op dubbele snelheid. Ik denk dat we een klein zwembad vol gezweet hebben die dag. De make-up dame was na een tijdje door haar voorraad handdoeken heen, dus schakelden we maar over op oude shirts en tissues. Aan het eind van de dag (5 uur ‘s ochtends tot 9 uur ‘s avonds) konden we niet meer praten van vermoeidheid. Maar het resultaat mag er zijn, we heel trots op onze allereerste officiële video! Dat er nog vele mogen volgen.

Waiting For A Sign
Een nummer over een ex-vriendinnetje. Het refrein bestond al heel lang, maar toen Eloi een nieuwe tekst voor de coupletten schreef, kreeg het refrein een heeeel andere lading, haha. De demo op m’n computer heet trouwens ‘Waiting For The Lion’, zie ik nu, interessant… De bridge (2:19 – 2:28 – 2:44) is ons “vuist-in-de-lucht-arena-rock” momentje, bijna een beetje guilty pleasure-ish… Flanger op de drums, gillend hoge zang, ballen uit de broek en gaaaan! Op dit moment onze set-opener, compleet met epische begintune.

So Am I
Dit nummer is een goed voorbeeld van de breedte die het album in onze ogen heeft, en ook van de groei van ons als band. Een jaar geleden hadden we zo’n nummer waarschijnlijk niet geschreven, zo groots en traag. Deze song is een olietanker. Het is gewoon iets anders dan we normaal deden, maar daarom juist heel spannend om te spelen en te laten “werken”. Galmende drums, strijkers, klokkenspel, orgel, het zit er allemaal in. “We’re the centre of the earth” is de zin die dit nummer definieert, groots en vol bravoure. Dat laatste was wel een beetje nodig om deze song te laten ontstaan.

Franklin Exits
Het eerste voorproefje van het album dat we lieten horen, begin juli. Dit nummer is net als ‘Youth’ ontstaan uit een jam, qua energie misschien wel het hoogtepunt van het album. Gewoon drie minuten lang rammen, met een, vind ik, briljante tekst van Eloi. Ook de rockblock in het refrein is heerlijk, hebben we lekker hard gezet in de mix. Op een of andere manier zien we bij deze track altijd een man op een paard galopperend over de prairie, mental picture zeg maar. Het einde van deze track (2:51 – 3:04) zouden we zo 10 minuten kunnen spelen zonder dat het z’n kracht verliest, schat ik.

Not As Bright
Op deze track zingt Owen Brinley mee, die jaren geleden bekend werd met Colour Of Fire, en tegenwoordig zanger en gitarist van Grammatics is, een van James Kenosha’s (onze producer) andere producties. Een ontzettend aardige en muzikale dude, en bizar wat voor geluiden er uit zo’n tenger kereltje kunnen komen, het was een hele toffe ervaring om met hem te werken, hier te zien in onze studio diary. Bij het masteren in London met John Davis (U2, Arctic Monkeys, Snow Patrol) sloegen we, niet in de laatste plaats dankzij speakers van 40.000 euro per stuk, steil achterover van de bruutheid van het eindstuk (2:11 – 3:02), heerlijk om live te pompen ook.

What’s Gotten Into Us?
Dit nummer is volledig ontstaan in Engeland, er was alleen 1 gitaarriffje, en de rest is gewoon ontstaan uit jams die we ‘s avonds laat na de preproductie sessies nog in de studio deden. The Analogue Rooms, de studio waar we alles hebben opgenomen en die eigendom is van de toetsenist van de Kaiser Chiefs, is echt een hele fijne plek om in te spelen. Ik weet nog dat Niles op de eerste dag z’n kit opzette in de ruimte, begon te spelen we allevier zoiets hadden van: fuck yeah. De liveroom heeft een hele mooie klank, en er is ontzettend veel van het album daar ter plekke geschreven, dus het heeft een zekere magie voor ons, die plek. Ondanks het ontbreken van verwarming.

Friendly Fire
De akoestische track van het album, ook met strijkers, gespeeld door Lins Wilson, celliste van ‘t eerdergenoemde Grammatics. Met 1 telefoontje had James geregeld dat Lins “even langskwam voor wat cello”, simpel en tof. Leeds heeft sowieso een hele toffe scene met bands als Kaiser Chiefs, Wild Beasts, Grammatics, Pulled Apart By Horses en Dinosaur Pile-Up, die allemaal, als ze niet op tour zijn, op vrijdag en zaterdag in twee kroegen in Leeds te vinden zijn: Oporto en Milo’s. Voor ons was het ook vaste prik, pints wegtikken en gratis Jagermeisters scoren met de hulp van producer James’ vriendinnen, die achter de bar stonden. Good times.

Thieves And Murderers
Dit is een speciaal nummer, omdat ‘ie ook helemaal in Engeland is ontstaan, en omdat het over onze drummer Niles gaat. Niles heeft het laatste jaar best veel problemen gehad met z’n fysieke gesteldheid, een tot dusverre mysterieuze oorzaak heeft ‘m meer dan eens gevloerd en hij is afgelopen jaar vaker in het ziekenhuis geweest dan in de kroeg. Het stuk: “Take all of your vitamins and wash your hands or just begin by leaving some of the little things you hate to love. I’m noticing the irony is oh so sickening cause when a healthy dose of life is kicking in I am stranded on the floor in the glistening light” schildert de nare situatie die ontstaat als je, juist als de dingen om je heen goed gaan, zelf niet altijd gezond bent.