INTERVIEW – LIVEXS

MET KENSINGTON IN EEN SCHEMERIGE OEFENRUIMTE

http://www.livexs.nl/2010/16576/interviews/met-kensington-in-een-schemerige-oefenruimte/

De Nederlandse band Kensington dendert dit najaar vol enthousiasme de muziekwereld binnen. LiveXS gaat op zoek naar het geheim van de band en belandt in een schemerige oefenruimte in Noordwijk.

Daar ontstaat een openhartig gesprek met zanger/gitarist Casper Starreveld en bassist Jan Haker. Over de debuutplaat Borders, optreden en de toekomst van de mensheid. “We zien steeds meer grenzen ontstaan tussen mensen.”

Diep verscholen in een woonwijk, achter het ouderlijk huis van drummer Niles Vandenberg, schenken Casper en Jan zichzelf een glas sinas in. Die avond treden ze op bij 3FM, maar van zenuwen lijkt geen sprake. Het bankstel, het bier, de drums, de keyboards, de schemering: de oefenruimte doet denken aan een jongensboek. Casper’s iPhone piept, een sms. “We zijn nu op 3FM.” Hij zegt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Niet arrogant, zeker niet. Het overkomt hem en het is goed. Zoiets.
De aandacht voor de cd Borders groeit. Wat mag je als luisteraar verwachten? Casper: “Het is altijd veilig om je als band in een bepaald genre te laten duwen. Maar toen wij muziek gingen maken wilden we het gewoon laten gebeuren. Natuurlijk laten we ons inspireren door waar we zelf naar luisteren, maar we gieten daar een eigen sausje overheen. Soms Brits, dan weer Amerikaans, maar altijd Kensington.” Jan: “In de recensies van ons album lezen we nu verschillende verwijzingen naar grote bands. De ene keer snap ik het wel, maar ik las laatst dat we op Muse lijken. Dat hoor ik niet.”

Hoe belangrijk zijn jullie teksten? Casper: “De cd heet niet voor niets Borders. Wij zien steeds meer grenzen ontstaan tussen mensen. We durven niet meer met elkaar te praten, terwijl bijvoorbeeld een spontaan gesprek in de trein zo ontzettend leuk is. Daar staan veel verwijzingen naar op deze cd. De titel geeft bovendien het verleggen van onze eigen grenzen aan.”

Jullie schrijven alle nummers gezamenlijk. Hoe verloopt zo’n proces? Casper: “Onze oefensessies beginnen met een half uurtje pielen. Op een bepaald moment kijken we elkaar aan en denken we tegelijk: dat is vet! De grote lijn ligt dan snel vast. Daarna gaan we schaven en dat levert soms ellenlange discussies op. Kritiek op een idee is nooit leuk, maar we kunnen er nu goed mee omgaan. We streven met z’n vieren naar hetzelfde doel: een echte Kensington-song.”

Wat is dat dan: een echte Kensington-song? Jan: “Een belangrijk element is de zang. Onze zanger (Eloi Youssef, red.) kan supergoed harmonieën verzinnen. De tweestemmigheid is ons handelsmerk.” De opnames voor Borders vonden plaats in Leeds, Engeland. Negen weken bivakkeerden de vier heren van Kensington in de studio van de toetsenist van de Kaiser Chiefs, samen met producer James Kenosha Casper. “We zochten een producer die echt met ons zou meedenken. Via de band Grammatics kwamen we met James in contact, en het klikte fantastisch.” Jan: “Het is bijvoorbeeld moeilijk om in het Engels exact te verwoorden wat je wilt zeggen. James hielp ons daarbij.”

De muzieksmaak van de vier bandleden varieert nogal. Drummer Niles luistert graag naar metalbands als Every Time I Die, zanger Eloi geniet van Bon Iver en Sufjan Stevens. Casper houdt juist van Bloc Party en Two Door Cinema Club en Jan draait liever Fugazi en PJ Harvey. Hun gezamenlijke inspiratie halen ze uit bands als Foals en Queens Of The Stone Age. Is optreden belangrijk voor jullie? “Onze optredens zijn nog energieker dan op de plaat. We zetten een stevige show neer, waarop het publiek vanzelf mee deint. We zijn gewoon vier passionele gasten.” Jan: “Je voelt het als het goed is gegaan, maar we weten ook altijd direct waar de knelpunten lagen. Weet je, optreden vind ik het mooiste wat er is. Maar, een plaat opnemen is ook heel spannend hoor.”

Waar staat Kensington over pakweg vijf jaar? Casper (met glimlach): “Dan hebben we net ons vierde album opgenomen en bereiden we ons voor op een wereldtournee door onder andere Australië en Japan. We bezitten een appartement in het buitenland en zijn onafhankelijk van elke platenmaatschappij.”