INTERVIEW: DE AMBITIES VAN KENSINGTON

INTERVIEW: DE AMBITIES VAN KENSINGTON
door Sander van Zanten

http://www.musicfrom.nl/magazine/interviews/39627/interview-de-ambities-van-kensington.html#.T9JSCrAtglc

De afgelopen paar weken hebben we bij MusicFromNL genoten van Kensingtons nieuwste album, dat onlangs uitkwam. Het succes van de band loopt sinds debuutalbum ‘Borders’ in een stijgende lijn, en ‘Vultures’ belooft niets dan goeds voor de toekomst. Tijd voor een interview!

Jullie nieuwste album heet ‘Vultures’. Waarom hebben jullie de cd zo genoemd?

Eloi [Zang/Gitaar, red.]: “Het album een naam geven wordt bij ons altijd gevaarlijk lang uitgesteld! Ongeveer twee weken voordat het album naar de drukker moest, en honderd potentiële namen verder, zaten we in de kroeg en kwam ‘Vultures’ als naam naar voren. Dit woord zit in de tekst van het nummer ‘Ghosts’ en iedereen was het er meteen over eens: dit werd ‘m! ‘Vultures’ betekent ‘gieren’. En in het schrijf- en opnameproces werd het ons steeds duidelijker dat je dit bijna niet kan doen zonder mensen te hebben die een graantje willen meepikken. Uiteindelijk werd dit zo heftig dat deze naam perfect bleek te passen bij dit album.”

Er is veel gebeurd tussen het uitbrengen van ‘Borders’ en nu! Hoe zijn jullie persoonlijk en muzikaal veranderd in de tussentijd?

Jan [Bas, red.]: “Ons debuut ‘Borders’ heeft veel voor ons gedaan: de plaat werd in Nederland goed ontvangen, het leverde flink wat aandacht op in de pers en op de radio. Dat heeft er mede voor gezorgd dat we ontzettend veel live hebben gespeeld in de periode tussen ‘Borders’ en nu. Door al dat spelen word je niet alleen een veel betere live-band. We zijn er ook door gegroeid als songwriters. Je ontdekt waar de sterke punten zitten in je muziek. Dit namen we mee tijdens het opnemen van ‘Vultures’, en waar ‘Borders’ in sommige aspecten nog echt een typische “eerste plaat” was, voelen de songs op ‘Vultures’ voor ons veel meer doordacht en af. Persoonlijk gezien zijn we nog steeds dezelfde vier gasten die muziek met elkaar maken, maar allemaal weer een stuk ervarener dan twee jaar geleden.”

Jullie lijken een alles-of-niets-mentaliteit te hebben: de muziek gaat voor alle andere dingen. Hoe pakt dat tot nu toe uit? Voldoet jullie succes aan jullie verwachtingen en ambities?

Niles [Drums, red.]: “Van het begin af aan hebben we hoog ingezet; we meten ons liever af aan een grote band uit Engeland dan aan een succesvolle Nederlandse band. Dat is soms lastig, omdat het Nederlandse muzieklandschap gewoon anders in elkaar zit. Het is moeilijker om in dit land veel succes te boeken als alternatieve band, en dus ook moeilijker om op te vallen buiten Nederland. De enige manier voor ons om dit neer te zetten is een alles-of-niets-mentaliteit. The sky is the limit; met halve maatregelen kom je er niet. Dus werken we er iedere dag hard aan om onze dromen te laten uitkomen. We zijn erg blij met hoe het nu gaat: de band is zowel muzikaal als in naamsbekendheid gestaag gegroeid, en nooit ‘kapot gehyped’, terwijl we nog steeds op veel goodwill kunnen rekenen. Daar zijn we erg dankbaar voor en dat motiveert ons om nog harder te gaan.”

Jullie pakken het productieproces van albums internationaal aan, met opnames in Berlijn, mixing in Engeland en mastering in New York. Dit is nogal opmerkelijk voor een Nederlandse band. Hoe gaat dat, hoe leggen jullie de benodigde contacten?

Niles: “We denken vanaf het begin groot: wat doen onze helden en met wie hebben zij gewerkt? Niet omdat we zoals hen willen klinken; dit soort ideeën is puur uit ambitie geboren. We weten iedere keer weer dat het heel lastig wordt, en toch flikken we het dan. Doordat we blijven groeien en dit soort dingen blijven lukken, vervagen de grenzen langzaam, en komen zulke dingen vaker op je pad.”

Jullie bekritiseren de Nederlandse afzeikcultuur (zoals duidelijk wordt uit ‘Send me Away’ en andere interviews). Wat denken jullie dat deze afzeikcultuur in stand houdt?

Eloi: “Dat is een goede vraag. Ik denk dat het te maken heeft met de massale opkomst van de social media. Iedereen heeft een stem, er wordt ineens naar je geluisterd. Dus waar je eerst slechts dacht “wat een schijtmuziek” zet je het nu online en kan iedereen meegenieten. Ik moet zeggen dat ik het bij onszelf heel erg vind meevallen. Over het algemeen wordt er goed en positief op ons gereageerd. Maar ik zie (bevriende) artiesten om ons heen heel hard werken en veel te snel en veel te hard bekritiseerd worden. Zonde! Want er is heel veel talent in dit land, en ik weet zeker dat als er meer ruimte voor wordt gemaakt, er nog veel mooiere dingen uit kunnen komen!”

In ‘We Are The Young’ zingen jullie: “For all the ones holding on, we share the same blood”. Zouden jullie dit willen toelichten? Op wat voor manier zijn jullie zoals the ones holding on?

Eloi: “Als je op tour bent, kom je veel mensen tegen die naar je show komen omdat ze er kracht uithalen, en dat is precies waar we het voor doen! Je hoort veel verhalen van jongeren die problemen thuis hebben, wiens ouders ernstig ziek zijn, die gewoon niet lekker in hun vel zitten. Dit nummer is een beetje een hart onder de riem voor al die mensen, dus letterlijk “for all the ones holding on”. Ze zijn niet alleen en staan er niet alleen voor!”

‘Good Life’ klinkt bijna als een wat bedroefd maar gelaten afscheid, terugblikkend op een mooi verleden. (“I’ve had a good life, in the sun / Flown over fields and woods and beyond / […] But if it’s gone I must / Face it with a sense of peace […] Feels like no one can see me”) Zouden jullie de tekst willen toelichten?

“Het is een eerbetoon aan m’n vader, die vorig jaar is overleden aan kanker. Het liedje heb ik geschreven toen hij er nog was, ‘s nachts, in de kamer naast de kamer waar hij en m’n moeder sliepen. De opnames die op de plaat zijn gekomen, zijn grotendeels die nachtelijke slaapkamer-recordings; die hadden een vibe die we niet in een high-end studio konden recreëren. Hij was piloot (vandaar die zin “flown over…”) en een echte levensgenieter. Dit voelde als een mooi en apart soort verwerken. Natuurlijk is het verdriet niet meteen over, maar het is fijn om het op deze manier al een beetje een plekje te kunnen geven. Hij overleed op 10 mei 2011, hij was op 11 mei jarig, en ‘Vultures’ kwam op 11 mei 2012 uit. Toevallig. Of niet. We hebben het bewust als laatste track op het album gezet, omdat elk nummer na deze track raar voelde. Het is een soort bitterzoete conclusie. Ik heb het nummer destijds ook op z’n uitvaart gespeeld, misschien wel de enige keer dat ik het ooit live ga spelen.”

Terugkijkend op jullie muzikale carrière tot dusver, wat zouden jullie anders doen als jullie het opnieuw zouden mogen doen?

Eloi: “We zijn waar we nu zijn, mede door alle minder prettige dingen die er zijn gebeurd. Er geldt: ‘What doesn’t kill you makes you stronger!’ Niks dus!