LIVE RECENSIE – LOWLANDS – VOLKSKRANT

OOK LIVE BEGINT DE EENVORMIGHEID VAN KENSINGTONS REPERTOIRE OP TE VALLEN (***)
by Robert van Gijssel

Na het vijfde nummer ben je simpelweg niet meer zo benieuwd naar het zesde, en die sombere constatering zit de beleving van een krap uur Kensington wat in de weg, schrijft Robert van Gijssel over het optreden van de band op Lowlands.

Gouden tijden voor de Utrechtse rockband Kensington. Plaat Rivals, net verschenen, is al na ruim een week het best verkochte album van Nederland. En daar mag de band een feestje om vieren in de grootste podiumtent op Lowlands en jawel, het staat bomvol, met vooral het jongste deel van het festivalpubliek dat na een toch wat tamme eerste dag wel te porren is voor wat daverende rockeuforie.

Kom bij Kensington niet meer om fijnbesnaarde kleine liedjes. Op Rivals galmt zanger Eloi Youssef als nooit tevoren en gieren de geëxalteerde gitaren in rockanthems als Streets, reeds een dikke hit. Zo donderend vanuit de cd-speler kan dat opgepijpte rockgeluid van de band nogal gaan tegenstaan. Net wat te vet, en te zeer getoverd uit een succesformule. Maar Kensington heeft die bulderliedjes natuurlijk gemaakt met de grotere poppodia, of misschien zelfs de rockarena’s in het achterhoofd. Vooral dáár vandaan wil Kensington land en wie weet wereld veroveren, ze schamen zich niet voor hun ambitie en hebben hard gewerkt aan hun live-shows.

Niet uniek, wel ambachtelijk
Dus staat er een solide band in de Alpha, blakend van zelfvertrouwen, ondersteund door een schitterende lichtshow die past bij de nieuwe statuur van Kensington: ‘s lands grootste rockact. Een eerste nummer als Don’t Look Back van vorige album Vultures wordt al zo massief aangezet dat het moeiteloos de achterste regionen van de Alpha bereikt.

Het bandgeluid van Kensington is misschien niet uniek (Editors, Kings of Leon) maar wel ambachtelijk: warm en rond, en bij vlagen mooi donker rockend, zeker in knap uitgespeelde finales als de gierende gitaren en ploegende bass zo fraai samenvallen, en de stem van Youssef ook eens schel mag overslaan. Even zo’n scherp randje in het toch wel strak georkestreerde geluid van Kensington is welkom.

Toch begint ook live, bij deze megalomane afmetingen op Lowlands, ook die eenvormigheid in het repertoire van Kensington op te vallen. Na drie nummers heb je alle variatie in de liedwerken van Kensington wel gehoord, van pianoballades tot uptempo feestrockers, waarin het publiek steeds maar weer ‘ow, owowooo’ moet meebrullen. Het ritmisch meeklappen van de Alpha wordt zo halverwege de set ook wat mechanisch, en dat is logisch. Na het vijfde nummer ben je simpelweg niet meer zo benieuwd naar het zesde, en die sombere constatering zit de beleving van een krap uur Kensington wat in de weg.

Zelfs als bij het onvermijdelijke Streets een spetterende vonkenregen neerdaalt over het podium en de band daar achter zichtbaar staat te genieten van het eigen, en overigens volkomen verdiende succes.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/7424/Lowlands/article/detail/3719963/2014/08/16/Ook-live-begint-de-eenvormigheid-van-Kensingtons-repertoire-op-te-vallen.dhtml