LIVE REVIEW – HARDROCK CAFE WARSAW – RIVALS TOUR

KENSINGTON I UFLY W WARSZAWIE. ZAJEBISTY KONCERT GENIALNIE NORMALNYCH LUDZI.
by Bisior

Jeszcze kilka miesięcy nazwę Kensington i UFLy znali nieliczni. Od kilku tygodni, dzięki MUZO.FM All For Nothing i Surrender wbiło się w uszy tysięcy słuchaczy. Wkrótce będzie o nich jeszcze głośniej.

http://rockeverpl.blogspot.nl/2015/01/kensington-i-ufly-w-warszawie-zajebisty.html

Wieczór w Warszawie, gdzieś w centrum. Hard Rock Cafe czyli miejsce, gdzie można zagrać do kotleta :). Spora ilość osób, które właśnie przyszły coś zjeść i napakować swoje garnitury rock’n’rollem. Systematycznie, powoli do środka wsącza się tłum zupełnie innych osób. To Ci, którzy świadomie wybrali to miejsce na zgoła inną ucztę…

Dawno dawno temu, w odległej, zapomnianej galaktyce, dostałem pewnego wieczoru informacje: Cześć słucham twojego programu w necie z Holandii, jest tutaj zespół, który powinien ci się spodobać. Posłuchałem Kensington i zacząłem grać dźwięki z płyty Vultures. Najbardziej chyba Home Again, który był nowym singlem, dołączonym do europejskiego wznowienia albumu.

Pewnego obrzydliwie śnieżnego dnia otrzymałem email, z załączoną empetrójką, prosto z Poznania. Kawałek był tak bezczelnie, zimowo piękny, że zagrałem z marszu w Wigilijnym programie. Eclipse doskonale wpisało się w tamten wieczór i pozostał ze mną na długo.

Czas płynie. Jesteśmy w nowym miejscu. Właśnie startujemy z MUZO.FM dzwoni Seemoon. UFLy wydają płytę, Love Smugglers …wreszcie! Patronat? Czemu nie!

Mój osobisty sklep puka do mnie. Ci kolesie z Holandii wydali nowy krążek. Słucham… i ja już wiem, że muszę tym zarazić reszte ekipy. Gram u siebie w Happy Noise, gram w ciągu dnia przy biurku… zaraza działa :).

– Cześć Bisior. – To Seemoon na telefonie. – Dzięki za granie Surrender. Jedziemy na trzy koncerty do Holandii na zaproszenie takiego zespołu…
– Kensington …
– … dokładnie…
– Gramy ich …
– Przecież słyszę. W styczniu oni przyjeżdżają do nas…
– … to może zrobimy coś wspólnie przy promocji …

Czwartek. Jak szybko nadleciał. Eloi i Casper pojawiają się w naszym słonecznym wieżowcu. Gadamy, gadamy, wpada Anna, zaparzam herbatkę. Kto słodzi? Eloi … ile … jedną … więc sypię jedną, z pięknej wazy… zaczyna się wywiad. Anna tradycyjnie dociska pytaniami. Tym razem jadowy ząb zamieniła, na nieskalany atrybut uśmiechu. Nie wiedzieć czemu.

Coś się chyba stało. Wpadam do pokoju nagrań… tak słodziłem jedną, tak jak chciałeś… jaka sól … w herbacie? Daj spokój … robię następną. Rzeczywiście sól. Cholera nie używam cukru od wieków. Kto by pomyślał, że u nas w barokowej cukiernicy jest sól, a cukier w w zwykłej szklance. Błąd naprawiony. Na szczęście Casper nie słodzi.

Wywiad przebiega bez zakłóceń. Wpada Seemoon sprawdzić czy wszystko OK, przy okazji przynosi prezenty. My z Anną rewanżujemy się naszymi koszulkami.

Kamery, światła, zamieszanie. Na szczęście dla Idalii, Kondzia i Marcina to powoli koncertowa normalność Halo Muzo. Wszystko dopięte na ostatni guzik, szybka próba dźwięku i startujemy. Eloi cały czas uskarża się na kaszel i ból gardła. Ratujemy go lekarstwami. All For Nothing pojawia się na antenie, na dwie gitary i dwa wokale. Więcej niestety nie dadzą rady zagrać. Trzeba oszczędzać głos na dzisiejszy koncert.

Wreszcie pojawiam się w klubie. Sporo znajomych twarzy na widowni. Zaczyna UFLy. Przepiękne dźwięki wypełniają wnętrze, wypychając zapach smażonych potraw. Głos Marcina góruje nad wszystkim, a gitara Seemoona dodaje smaku i lekkiej drapieżności kawałkom znanym z Love Smugglers, najnowszego albumu grupy. Jest wspomnienie zimowe przy Eclipse, oj policzki pieką… dzięki. Wszystko brzmi pięknie i nawet nie wiem jak szybko przemknęło przez uszy te kilkadziesiąt minut.

Po przerwie na scenę wskakują oni. Kensington. Tu nie będzie miękkiej gry. Zaczynają z kopyta od All For Nothing. Zedrzeć gardło na pierwszym numerze, to dla mnie nowy wyczyn. Eloi, Casper, Niles i Jan przeskakują między płytami. To nic, że dla części publiczności to zupełnie nowe piosenki. Ekipa Kensington emanuje zdumiewającą energią, a kawałki mają taką moc, że po chwili sala szaleje, podskakując rytmicznie. Jest nauka śpiewu i czas na syrop dla Eloia. Wszystko dzieje się tak szybko, że nie mam czasu zebrać myśli. Kawałek goni kawałek, a każdy brzmi wybornie.

Wszyscy zadowoleni i spoceni. Jedynie pewien garniturowiec narzeka, że nie może w spokoju zjeść. Jego żale giną w tłumie podekscytowanych głosów…

… to był genialnie dobry koncert, który zostanie w uszach na długo

VERTALING
by Katja Kemp

LIVE REVIEW – HARDROCK CAFE WARSAW – RIVALS TOUR
Kensington en UFly in Warschau. Verdomd goed concert; geniale, normale mensen.

Tot een paar maanden geleden kenden slechts enkelen de namen Kensington en UFly. Sinds enkele weken, dankzij MUZO.FM bereikten All For Nothing en Surrender de oren van duizenden luisteraars. Binnenkort zullen zij nog bekender zijn.

Een avond in Warschau, ergens in het centrum. Het Hard Rock Café, ofwel de plek, waar je met koteletten kunt spelen. Een behoorlijke hoeveelheid mensen, die iets kwamen eten en die hun rock-’n-roll kostuums volproppen. Systematisch, langzaam verschijnen in de menigte totaal andere mensen. Het zijn degenen die bewust kozen voor deze plek voor een heel ander feest…
Lang, lang geleden, in een afgelegen, vergeten Melkweg, heb ik op een zekere avond informatie gekregen: “Hallo, ik luister naar jouw programma op de zender in Holland, hier is de band, die je moet aanspreken”.
Ik heb naar Kensington geluisterd en ik ben begonnen met het spelen van het geluid van de plaat Vultures. Het beste was waarschijnlijk Home Again, die de nieuwe single was, de toegift op het Europese, opnieuw uitgebrachte album.
Op een walgelijk besneeuwde dag ontving ik een email, met bijgevoegd muziekbestand, rechtstreeks uit Poznan. Een deel was van zo’n onbeschaamde winterpracht, dat ik het stuk heb afgespeeld tijdens het Wigilia (de avond voor Kerst) programma. Het nummer Eclips paste perfect bij die avond en dat zou me nog lang bijblijven.
De tijd vliegt. We zijn op een andere plek. Wij bij MUZO.FM zijn zelf gestart met bellen naar Seemoon. UFly heeft een plaat uitgebracht, Love Smugglers… eindelijk! Het Patronaat? Waarom niet!
Mijn persoonlijke winkel klopt bij me aan. Deze jongens uit Nederland hebben een nieuw album uitgebracht. Ik luister… en ik weet al, dat ik de rest van het team moet aansteken. Ik speel het bij Happy Noise, ik speel het op het werk.. de epidemie werkt.
Hallo Bisior. – Je spreekt met Seemoon. – Bedankt voor het draaien van Surrender. We gaan voor 3 concerten naar Holland op uitnodiging van een band..
Kensington..-
– ..precies..
– die draaien wij..
– Dat hoor ik toch. In januari komen ze naar ons toe..
.. dan moeten we samen iets doen aan de promotie..

Donderdag. De tijd vliegt. Eloi en Casper verschijnen in onze zonnige torenflat. We praten en we praten, Anna valt binnen, ik zet thee. Wie gebruikt er suiker? Eloi…. Hoeveel…. één…. dus ik schep suiker uit de prachtige suikerpot.. het interview begint. Zoals gewoonlijk vuurt Anna vragen af. Deze keer heeft ze de gifbeker verruild voor een glimlach. Niet wetend waarom.
Er is wel iets gebeurd. Ik viel de opnamekamer binnen… ja, ik heb er een schepje suiker ingedaan, zoals je wilde.. welk zout.. in de thee? Kom op.. ik zet opnieuw thee. Het was inderdaad zout. Shit, ik gebruik al eeuwenlang geen suiker meer. Wie had dat gedacht, dat bij ons in de barokke suikerpot zout is gedaan, en suiker in een gewoon glas. De fout werd rechtgezet. Gelukkig gebruikt Casper geen suiker.
Het interview verloopt verder ongestoord. Seemoon valt binnen om te controleren of alles ok is, er is nu tijd om cadeaus uit te wisselen. Wij en Anna revancheren ons met onze T-shirts.

Camera’s, licht, verwarring. Gelukkig voor Idali, Kondzia en Marcin begon langzaam een normaal concert in Halo Muzo. Alles is perfect, snel werd een soundcheck gedaan en we konden beginnen. Eloi had zich de hele tijd beklaagd over zijn hoest en zere keel. We helpen hem met medicijnen. All For Nothing verscheen op de radio, met 2 gitaren en met 2 stemmen. Helaas was het niet mogelijk om verder te spelen. Men moet zuinig zijn met de stem voor het concert van vandaag.

Eindelijk verschijn ik in de club. Heel wat bekende gezichten op het podium. UFly begint. Prachtige klanken vullen de ruimte, verdrijven de geur van smakelijke gerechten. De stem van Marcin komt boven alles uit, en de gierende gitaar van Seemoon geeft smaak en kleur stukken die bekend zijn van Love Smugglers, het nieuwste album van de groep. Het is een herinnering aan de winter voor Eclipse, ik krijg het er warm van… dankjewel. Alles klinkt prachtig en ik weet zelfs niet hoe snel de tientallen minuten voorbijgegaan zijn.
Na de pauze springen zij op het toneel. Kensington. Hier zal niet rustig gespeeld worden. Ze trappen af met All For Nothing. De keel werd niet gespaard in het eerste nummer, dat was voor mij een nieuw wapenfeit. Eloi, Casper, Niles en Jan springen/slaan over tussen de platen/cd’s. Het geeft niets, dat het voor een deel van het publiek helemaal nieuwe liedjes zijn. De groep Kensington straalt een verbazingwekkende energie uit, en een gedeelte spelen zij met zo’n kracht, dat na een paar minuten de zaal begint te razen en ritmisch begint te springen. Het is zangwetenschap en tijd voor siroop voor Eloi. Alles gaat zo snel voorbij, dat ik geen tijd heb voor het verwerken van mijn gedachten. Het ene na het andere stuk volgt elkaar op, en elk deel klinkt voortreffelijk.
Iedereen is tevreden en bezweet. Alleen een persoon in pak klaagt, dat hij niet in alle rust heeft kunnen eten. Zijn klacht verdwijnt in de menigte stemmen….

.. Dit was een geniaal goed concert, dat nog heel lang in de oren blijft naklinken.