LIVE REVIEW – HARDROCK CAFE WARSAW – ROCKEVER

Koncert Kensington i UFly z ostrego punktu widzenia.
by Musicaxe

Świetna energia, świetna muzyka i dobre towarzystwo – to idealny przepis na udany koncert. Taki właśnie był wczoraj :) Grupy UFly i Kensington mocno zamieszały w towarzystwie w Warszawskim Hard Rock Cafe.

Zawsze kiedy jadę na koncert do Warszawy, mam wrażenie że gram w jakimś filmie. Albo w serialu. Czwartkowy odcinek pt.: “Kensington i UFly”. Przed pięcioma godzinami byłam w centrum kraju, teraz już na południu. I niby powinnam iść spać bo wstaje za trzy godziny, ale mam w sobie tyle energii i chęci, że zacznę pisać, by nie stracić kilku pięknych chwil. (nie udało się)

Skoro serial, to jest główny bohater, ale także i drugoplanowy, choć w tym przypadku to tylko nazwy. Jako pierwszy wstąpił poznański zespół UFly. Kurczę, nigdy nie widziałam tak tętniącego życiem i przeżywającego, wręcz aktorskiego pokazu wokalisty. A jaki przy tym głos. Określenie “czysty” to zdecydowanie za mało. Takie miłe godzinne przeszywanie uszu. Zespół zagrał kilkanaście utworów, w tym te najbliższe sercu publiki: Eclipse, Surrender oraz bardzo energetyczne Get Up. Jednym słowem czuć było Fly Rock. I wtedy też usłyszałam to “nieślubne dziecko Depeche Mode i U2” :) Udało się. Panowie dodatkowo stworzyli rodzinną muzycznie atmosferę, ich wdzięczność za to, że zagrali koncert nie miała końca.

Chwila wytchnienia, Hard Rock Cafe’owy gwar i zapach wszystkiego z kuchni czyli “zalety” stania blisko estrady. Pod sceną zrobiło się pełniej. Tłumem również byli członkowie zespołu Kensington, którzy lada chwila mieli rozpocząć koncert, ale przecież ktoś to wszystko musi ogarnąć i ustawić. To świetny widok: holenderska gwiazda swobodnie plątająca się wśród widowni – rzadkość. Stroili się, stroili, ale jak już zaczęli grać i śpiewać… Wszystkie “ulice” Warszawy słyszały tę energię, mimo dość sporych ograniczeń głosowych wokalisty. W takiej muzycznej “wojnie” śmiało mogę brać udział. Stojąc z grupą znajomych stwierdziłyśmy, że co piosenka to przebój i to taki stadionowy. Chwytliwy tekst, którego można nauczyć się w trzy sekundy i zaśpiewać, sprawiając sporą frajdę zespołowi.
Na sali widoczne i wyczuwalne poruszenie, biodra tańczą i nagle zdajesz sobie sprawę, że tylko ty i twoja ciężka torebka nie skaczecie! Usprawiedliwia jedynie fakt, że w środku siedzi papierowy Dave Grohl ;) Na koncercie jest tak przyjemnie, że masz ochotę olać to, jak dostaniesz się do domu. Ale potem i tak zwiewasz z ostatnich 25 minut koncertu, czego jak zwykle żałujesz depcząc stołeczny śnieg w drodze do metra. Mimo, że urwany to koncert będę wspominać świetnie, zwłaszcza, że niezbyt dobrze znałam ich twórczość. I potwierdzam: tak, w wokaliście o cudnie dźwięcznym imieniu Eloi jest trochę Caleba Followilla. Oj jest. Śmiało można stwierdzić, że ten koncert “chwytał za gardło”.

Nie wiem ile jeszcze odcinków tego muzycznego serialu mnie czeka, ale wczorajszy miał zdecydowanie bardzo dobry soundtrack, do którego będę powracać :)

P.S.: koncert z szefem to jest to :)

http://rockeverpl.blogspot.nl/2015/01/koncert-kensington-i-ufly-z-ostrego.html#comment-form

TRANSLATION BY KATJA KEMP

Het concert van Kensington en UFly vanuit een scherp standpunt
By musicaxe | vrijdag, 23 januari, 2015

Uitstekende energie, uitstekende muziek en goed gezelschap – dat is het ideale recept voor een geslaagd concert. Zo’n concert was het gisteren. De bands UFly en Kensington hadden stevige plannen met het publiek in het Hard Rock Cafe in Warschau.
Altijd als ik naar een concert in Warschau ga, heb ik de indruk dat ik in een of andere film speel. Of in een serie. Donderdag de aflevering getiteld: “Kensington en UFly”. Voor 5 uur was ik in het stadscentrum, nu al in het zuiden. En ik moet gaan slapen want om 3 uur moet ik op staan, maar ik heb zoveel energie en zin, dat ik begin te schrijven, zodat ik enkele prachtige momenten niet te vergeet (dat is niet gelukt).
In de serie is er een hoofdpersoon, maar er is ook een bijrol, al is dat in dit geval alleen maar in naam. De eerste band die aantrad was UFly. Ik heb nog nooit gezien zo’n pulserende/dreunende leven en belevenis, een ronduit theatrale muziekshow. En dan die stem. De omschrijving “mooi” is echt onvoldoende. Zo’n mooi/aangenaam uur maken de oren door. De band speelde een aantal nummers, waaronder die het meest favoriet van het publiek waren: Eclipse, Surrender en het erg energieke Get Up. Kortom, je kon Fly Rock voelen. En toen hoorde ik ook “het buitenechtelijke kind van Depeche Mode en U2”. Het was geslaagd. Men creëerde een muzikale familiesfeer, hun dankbaarheid voor het feit dat ze speelden was eindeloos.
Een adempauze, Hard Rock Café-achtig geluiden en geuren afkomstig van de keuken zijn de “voordelen” van te dicht bij het podium te zijn. Voor het podium was begon het druk te worden. In de menigte waren verschillende bandleden van Kensington die ieder moment met het concert konden beginnen, maar iemand moet toch alles inrichten en neerzetten. Dat was een uitstekend beeld: een Nederlandse ster raakt vrij verward in het midden voor het podium – een zeldzaamheid. Ze stemmen en stemmen, en dan beginnen ze al te spelen en te zingen… Alle straten in Warschau hoorden deze energie, ondanks aanzienlijke beperkingen van de stem van de zanger. Aan deze muzikale “oorlog” wil ik dapper meedoen. Staand met een groep vrienden stelden wij, dat dit liedje een hit is en wel een voor in een stadion. Een pakkende tekst, die je in 3 seconden zou kunnen leren en mee kunt zingen, dat zorgt voor veel plezier bij de band.
In de zaal is beweging zichtbaar en voelbaar, heupen dansen en plotseling besef je, dat alleen jij en jouw zware tas niet mee springen! Het enige feit dat dit rechtvaardigt, is dat in het midden staat een papieren Dave Grohl Het concert is zo leuk, dat je het gevoel hebt dat het niet uitmaakt, hoe je thuis komt. Maar daarna moet je hem smeren 25 minuten voor het einde van het concert en door de sneeuw in de hoofdstad op weg naar de metro, zoals altijd is dat heel jammer. Ondanks dat ik eerder ben weggegaan herinner ik me een geweldig concert, vooral omdat ik hun werk niet goed ken. En ik bevestig: ja, de stem van de zanger met de heerlijke klinkende naam Eloi is een beetje zoals die van Caleb Followill. Dat is zo. We kunnen gerust vaststellen, dat het concert “in de greep van de keel” was.
Ik weet niet hoeveel hoofdstukken nog van deze muzikale serie op mij wachten, maar gisteren was zeker een erg goede soundtrack, waarnaar ik zal terugkeren 
P.S.: dit is het hoofdconcert 